Als ik hoor dat verspreid over de regio, in depots, op de vindplaatsen, in musea en in garageboxen archeologische vondsten van Huys Hengelo liggen opgeslagen en uitgestald tot er middelen zijn voor de inventarisatie en we tot die tijd onze ongelezen geschiedenis meedragen, realiseer ik me dat erfgoed ook een last is, misschien zelfs ballast?
Voor de expositie heb ik een spiraalvormig stuk zandsteen van Huys Hengelo als uitgangspunt genomen. Ik heb de geschiedenis van dat zandsteen vanaf het ontstaan, in het Valangien (125 miljoen jaar geleden) tot de winning (waarbij veel arbeiders al rond hun 30e overlijden door stoflongen) bestudeerd.
Tot mijn verassing stuit ik bij die oudste geschiedenis weer op een spiraal: de restanten van de schaal van ammonieten.
Het lichaam van de ammoniet bevindt zich in de woonkamer, de jongste en de grootste kamer van de schaal, achter de woonkamer zijn lege kamers. Die kamers zijn gevuld met gas, door dit gas uit te scheiden kan de Ammoniet zijn stijgkracht regelen. De lege kamers helpen de Ammonieten om te navigeren door het water, zoals erfgoed ons helpt om te navigeren door de tijd.
Vanuit dit onderzoek ontstaat het werk ‘Navigeren door de tijd’ een gelaagde digitale collage waar voor Huys Hengelo het uitgangspunt was maar die terugreist tot 125.000.000 jaar geleden en waar ook onze huidige tijd in te lezen is.