In dit werk verbeeld ik mijn spanning tussen angst en wegkijken:
Brengt Klaas Vaak de vergetelheid of laten we ons zand in de ogen strooien?
Zijn kleinzielig of edel wanneer we klagen over de erwten onder ons matras?
En wat doen we als we ons daar persoonlijk toe moeten verhouden?
Het meest persoonlijke element, in dit werk, is de foto van mijn zoon.
Ik wilden hem, als jonge man, tonen als doelwit en als potentieel dader.
De schets en de voorbereiding voor de shoot deed ik als kunstenaar, maar het vast leggen van mijn angst was lastig want als moeder wil ik ook liever niet zien.